رابطۀ انسان و خدا در غزلهای حافظ
اطلاعات این مقاله توسط دبیرخانه ثبت شده است و نویسندگان میتوانند اصلاحات احتمالی را به دبیرخانه اعلام کنند.
این مقاله بهصورت کامل در مجموعه مقالات کنفرانس پذیرفته و منتشر شده است. در این صفحه فقط چکیده و اطلاعات کتابشناختی آن ارائه میشود.
چکیده فارسی
رابطۀ انسان و خدا یکی از بنیادیترین موضوعات در ادبیات عرفانی فارسی است و حافظ شیرازی بهعنوان برجستهترین شاعر این سنت، نگرشی منحصر به فرد به این رابطه ارائه کرده است. این پژوهش با هدف تحلیل جلوههای ارتباط انسان با خدا در غزلهای حافظ انجام شده و بهصورت کتابخانهای و با روش توصیفی–تحلیلی صورت گرفته است. محورهای بررسی شامل مناجات، عشق الهی، اعتراض و شکایت عاشقانه، رندی و نقش خوف و رجا در تجربه عرفانی انسان است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که حافظ بیشتر از طریق عشق و محبت الهی، رابطه انسان با خدا را تبیین میکند و برخورد او با خداوند، انسانیتر و عاطفیتر از شاعران عارف پیش از خود است. همچنین رندی و اعتراض عاشقانه، ابزاری برای بیان صمیمیت و بیواسطهگی در این رابطه بهشمار میآید. نتایج این پژوهش اهمیت ویژهای برای فهم عمیقتر غزلهای عرفانی حافظ و نقش آنها در تربیت معنوی و فرهنگی انسان معاصر دارد. واژههاي كليدي: حافظ، رابطه انسان و خدا، عرفان، نقد و تحلیل.
استناد به این مقاله
رفرنس به مقاله کامل منتشرشده در مجموعه مقالات کنفرانس اشاره دارد، نه فقط چکیده نمایشدادهشده در این صفحه.