ادبیات به مثابه نقد اجتماعی در شعر علی اسفندیاری ( نیما یوشیج) فروغ فرخزاد و نصرت رحمانی
اطلاعات این مقاله توسط دبیرخانه ثبت شده است و نویسندگان میتوانند اصلاحات احتمالی را به دبیرخانه اعلام کنند.
این مقاله بهصورت کامل در مجموعه مقالات کنفرانس پذیرفته و منتشر شده است. در این صفحه فقط چکیده و اطلاعات کتابشناختی آن ارائه میشود.
چکیده فارسی
ادبیات معاصر فارسی، به ویژه شعر، یکی از مهمترین عرصه های بازتاب و نقد ساختارهای اجتماعی، فرهنگی و سیاسی ایران در قرن اخیر است. در این میان، سه شاعر برجسته یعنی نیما یوشیج، فروغ فرخزاد و نصرت رحمانی، هر یک از منظری متفاوت، ادبیات را به ابزاری برای آگاهی بخشی، اعتراض و اصلاح اجتماعی بدل کرده اند. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی ـ توصیفی، به بررسی ابعاد اجتماعی و انتقادی در شعر این سه شاعر میپردازد. نتایج نشان میدهد که شعر معاصر فارسی نه تنها بازتاب جامعه بلکه نیرویی فعال در تغییر و نقد آن بوده است . در این میان، علی اسفندیاری (نیما یوشیج)، فروغ فرخزاد و نصرت رحمانی هر یک با رویکردی متفاوت، ادبیات را به ابزاری برای نقد اجتماعی بدل کردهاند. نیما با نوآوری در فرم و زبان، صدای اعتراض روشنفکرانه را بنیان نهاد؛ فروغ با بیان زنانه و جسورانه، ساختارهای سنتی را به چالش کشید؛ و نصرت رحمانی با زبانی صریح و تلخ، فقر و تباهی جامعهی شهری را ترسیم کرد. این پژوهش نشان میدهد که شعر معاصر فارسی نه صرفاً آینهی جامعه، بلکه نیرویی فعال در تغییر و آگاهی اجتماعی است. واژههاي كليدي: ادبیات معاصر ، نقد اجتماعی، نیما یوشیج، فروغ فرخزاد، نصرت رحمانی
استناد به این مقاله
رفرنس به مقاله کامل منتشرشده در مجموعه مقالات کنفرانس اشاره دارد، نه فقط چکیده نمایشدادهشده در این صفحه.