نقش و جایگاه منطقه ای اردبیل در انقلاب مشروطه و استبداد صغیر (1285-1288ش )
اطلاعات این مقاله توسط دبیرخانه ثبت شده است و نویسندگان میتوانند اصلاحات احتمالی را به دبیرخانه اعلام کنند.
این مقاله بهصورت کامل در مجموعه مقالات کنفرانس پذیرفته و منتشر شده است. در این صفحه فقط چکیده و اطلاعات کتابشناختی آن ارائه میشود.
چکیده فارسی
این پژوهش به تحلیل نقش و جایگاه منطقه ای اردبیل در انقلاب مشروطه و استبداد صغیر ( 1285-1288ش ) میپردازد و رویکردی نو به تحولات سیاسی و نظامی این منطقه در بستر یکی از مهم ترین دوره های تاریخ ایران ارائه میدهد. در حالی که اکثر مطالعات بر مراکز اصلی چون تهران و تبریز تمرکز دارند ، این تحقیق بر اردبیل به عنوان نقطه ای استراتژیک تاکید میکند که شاهد تعاملات پیچیده قدرت های محلی ، عشایری و نیروهای مشروطه خواه و مستبد بود. مطالعه منطقه در آستانه انقلاب مشروطه ، نشان دهنده تاثیر بلایای طبیعی چون وبا ( اوماجا1271ش) و قحطی بزرگ (1285ش ) بر شکل گیری اندیشه های ترقی خواهانه و تلاش برای اصلاحات اجتماعی است. این دوران شاهد پایه گذاری اولین انجمن سری مشروطه خواهی اردبیل توسط روشنفکرانی چون کربلایی احمد علاف و میرزا عباس محسنی ( شالمان اوف ) و همزمان ، شکاف های عمیق اجتماعی مانند اختلافات حیدری ها و نعمتی ها ، همراه با سرکوب آزادی خواهان با استفاده از زندان های سیاسی مانند نارین قلعه ، و تبعید آقا میرزا علی اکبر ، زمینه را برای تنش فراهم ساخت. دوره استبداد صغیر نقطه عطفی در ناامنی اردبیل بود ؛ جایی که ایل شاهسون و هم پیمانان آن ، از جمله ایل فولادلو ، با تاراج گسترده ، امنیت منطقه را برهم زدند. این حملات گاه با قتل عام هایی توسط گروه هایی مانند ایل قوجه بیگلو همراه بود ، ضرورت مداخله را ایجاب کرد. در این شرایط دولت موقت مشروطه خواهان مجبور به اعزام نیروهایی چون یپرم خان برای نجات مردم و برقراری نظم و امنیت گردید. تحولات نظامی منطقه شامل مبارزات سردار باباخان اردبیلی برای آزادی و مشروطیت ، و همچنین واکنش مردم اردبیل به حضور و اقدامات مجاهدین قفقازی بر پیچیدگی های سیاسی و نظامی این دوره می افزاید.
کلیدواژهها: اردبیل ، انقلاب مشروطه ، ایل شاهسون ، استبداد صغیر
استناد به این مقاله
رفرنس به مقاله کامل منتشرشده در مجموعه مقالات کنفرانس اشاره دارد، نه فقط چکیده نمایشدادهشده در این صفحه.