بررسی مقایسهای سیمای معشوق در اشعار فریدون مشیری و سیمین بهبهانی
اطلاعات این مقاله توسط دبیرخانه ثبت شده است و نویسندگان میتوانند اصلاحات احتمالی را به دبیرخانه اعلام کنند.
این مقاله بهصورت کامل در مجموعه مقالات کنفرانس پذیرفته و منتشر شده است. در این صفحه فقط چکیده و اطلاعات کتابشناختی آن ارائه میشود.
چکیده فارسی
این پژوهش به تحلیل تطبیقی سیمای معشوق در شعر دو شاعر برجسته معاصر، فریدون مشیری و سیمین بهبهانی، با هدف تبیین بازتاب دغدغههای وجودی و اجتماعی آنها میپردازد. با وجود استفاده هر دو شاعر از قالب غزل، رویکرد آنها به مفهوم عشق و تجلی معشوق به طور بنیادین متفاوت است. در شعر مشیری، عشق مظهر زیباییشناسی فردی و رمانتیک است و معشوق عمدتاً به عنوان سوژهای انتزاعی و منبع ثبات هستیشناسانه در برابر جهان مدرن تعریف میشود؛ او ادامهدهنده سنت نو کلاسیک بوده و بیشتر به دنبال حفظ اصالت احساسات انسانی است. در مقابل، شعر سیمین بهبهانی عشق را به بستری برای کنش اجتماعی و نقد ساختارهای جنسیتی تبدیل کرده است. معشوق در شعر بهبهانی از قلمرو فردی خارج شده و به فاعل فعال در معادلات قدرت تبدیل میشود، به گونهای که عدم حضور یا حضور او دلالت بر آزادی یا ستم اجتماعی دارد. این پژوهش نشان میدهد که نوآوری مشیری در محتوای عاطفی غزل و نوآوری بهبهانی در بهکارگیری فرم برای نقد ساختار صورت گرفته است. در نهایت، یافتهها حاکی از آن است که در حالی که مشیری به دنبال تثبیت جوهره عاطفه است، بهبهانی با طرح مسئله هویت جنسیتی، به بازتعریف نقش انسان در ساحت عمومی اهتمام ورزیده است. این دوگانگی نشاندهنده دو مسیر کلیدی در بازاندیشی سنت و مواجهه با چالشهای عصر جدید در شعر فارسی است. واژههاي كليدي: سیمای معشوق، سیمین بهبهانی، عشق، فرم غزل، فریدون مشیری، نقد اجتماعی.
استناد به این مقاله
رفرنس به مقاله کامل منتشرشده در مجموعه مقالات کنفرانس اشاره دارد، نه فقط چکیده نمایشدادهشده در این صفحه.