مکتب نقد عمیقگرا و مواجهه کوتاه با ژانرها و سبکهای مدرنیسم، پسامدرنیسم و فرائیسم
اطلاعات این مقاله توسط دبیرخانه ثبت شده است و نویسندگان میتوانند اصلاحات احتمالی را به دبیرخانه اعلام کنند.
این مقاله بهصورت کامل در مجموعه مقالات کنفرانس پذیرفته و منتشر شده است. در این صفحه فقط چکیده و اطلاعات کتابشناختی آن ارائه میشود.
چکیده فارسی
وجود سیستمهای اندیشگانی و فعالیت آنها میتواند نشان دهنده یک جامعه نخبگانی پویا باشد. در زمینه ادبیات این سیستمهای نخبگانی در ذیل «نیمایی» نیما یوشیج، «سپید» احمد شاملو، «موج نو» احمدرضا احمدی، «حجم» یدالله رویایی، «موج ناب» گروهی، «گفتار» سیدعلی صالحی، «غزل مدرن» سیمین بهبهانی، «شعر زبان» رضا براهنی، «وضعیت دیگر» علی باباچاهی و «مکتب اصالت کلمه یا فراگرایی» آرش آذرپیک با ژانرهای زیر مجموعهاش مانند فراشعر، فرامتن، فراداستان کلمه گرا، واژانه و... تعریف میشوند. مکاتب و سبکهای غیر فراگرا به علت دادن اصالت به بعد یا ابعادی از کلمه و انکار ساحتهای دیگر کلمه موجب شدهاند که حقیقت به اندازه تئوریهای آنها کوچک شود. از آغاز عصر مدرنیسم در ادبیات وجوه انکارگرایی ساحتهای بینهایت کلمه شدت گرفت. انکار تقارن و تناسب و توازن شعر کلاسیک، انکار عقل، انکار مردانه نگری در مقابل انکار زنانه نگری تاریخی، انکار وجوه معنایی و اشراقی کلمه، انکار زبان فاخر و دبیری، انکار هر گونه کلان روایتی از آغاز پسامدرن، انکار هر گونه مانیفست یا سبک جمعی، انکار وجوه اندیشگانی کلمه و... توسط جریانهای مختلف ادبی سبب ضعیفتر شدن آثار در نتیجه ضعیفتر کردن کلمه با انکار ساحات بینهایت آن شد و راه رهایی از ضعف ادبیات آنگونه که آرش آذرپیک میگوید فراروی از چارچوبهای بسته است و بازگشت آوانگارد به ریشه گاه ادبیات باشکوه ایران است. کلمات کليدي: ژانر، سبک، مدرنیسم، پسامدرنیسم، فرائیسم
استناد به این مقاله
رفرنس به مقاله کامل منتشرشده در مجموعه مقالات کنفرانس اشاره دارد، نه فقط چکیده نمایشدادهشده در این صفحه.