تحلیل ساختار چندصدایی و روایت تعارض در ترانه «ناخدا جلال» اثر علی خدامی(سورنا) با رویکرد روایتشناسی
اطلاعات این مقاله توسط دبیرخانه ثبت شده است و نویسندگان میتوانند اصلاحات احتمالی را به دبیرخانه اعلام کنند.
این مقاله بهصورت کامل در مجموعه مقالات کنفرانس پذیرفته و منتشر شده است. در این صفحه فقط چکیده و اطلاعات کتابشناختی آن ارائه میشود.
چکیده فارسی
در این پژوهش، ساختار روایی و گفتمانی ترانهی «ناخدا جلال» اثر علی خدامی (سورنا) با تکیه بر روایتشناسی و تحلیل چندصدایی بررسی میشود. پرسش اصلی این است که این ترانه چگونه تقابل گفتمانها را نشان میدهد و در عین حال، باعث فروپاشی اقتدار راوی میشود. برای پاسخ به این پرسش، از دیدگاههای میخائیل باختین دربارهی «هتروگلوسیا» (چندزبانی اجتماعی) و «گفتوگومندی»، در کنار مفاهیم روایتشناختی ژرار ژنت (بهویژه متالپس)، استفاده شده است تا لایههای پنهان متن آشکار شود. نتایج نشان میدهد که «ناخدا جلال» یک روایت تکصدا و یکدست نیست، بلکه فضایی است برای رویارویی میان «گفتمان قدرت» (صدای ناخدا جلال) و «گفتمان اعتراض» (صدای اسد). در این میان، «لحن» تنها یک ویژگی شکلی نیست، بلکه مانند شناسنامهای گفتمانی عمل میکند که به کمک آن میتوان شخصیتها و موضع آنها را از هم جدا کرد. رخداد «متالپس» در لحظهای که شخصیت، مستقیماً راوی را خطاب قرار میدهد، مرز میان راوی و روایت را میشکند و متن را به «روایتی شکننده» تبدیل میکند. در پایان، با ظهور عنصر «حصار» که توسط پسر بچهای که ادعا میکند فرزند اسد است نمایان میشود، ترانه استمرار چرخهی موروثی تعارض میان قدرت و حقخواهی را نشان میدهد و از یک روایت حماسی بسته، به سوی بازنمایی واقعیت متکثر و ناپایدار جهان معاصر حرکت میکند. واژههاي كليدي: ناخدا جلال، علی خدامی (سورنا)، روایت شکننده، چندصدایی (هتروگلوسیا)، گفتوگومندی، متالپس، لحن.
استناد به این مقاله
رفرنس به مقاله کامل منتشرشده در مجموعه مقالات کنفرانس اشاره دارد، نه فقط چکیده نمایشدادهشده در این صفحه.