گویایی و زایایی نظام اسمی در گلستان سعدی
اطلاعات این مقاله توسط دبیرخانه ثبت شده است و نویسندگان میتوانند اصلاحات احتمالی را به دبیرخانه اعلام کنند.
این مقاله بهصورت کامل در مجموعه مقالات کنفرانس پذیرفته و منتشر شده است. در این صفحه فقط چکیده و اطلاعات کتابشناختی آن ارائه میشود.
چکیده فارسی
گلستان سعدی، یکی از برجستهترین آثار نثر فارسی در قرن هفتم هجری، از دیرباز مورد توجه ادیبان و زبانشناسان بوده است. این مقاله با هدف بررسی انواع اسم در گلستان سعدی و تبیین شباهتها و تفاوتهای آن با فارسی معاصر نگاشته شده است. پرسش اصلی پژوهش آن است که ساختمان اسم در گلستان سعدی چگونه بوده و مقولاتی همچون شمار، معرفگی، نکره و وابستهپذیری در این اثر به چه شکلی ظاهر شده است. روش تحقیق توصیفی و گردآوری دادهها به شیوه کتابخانهای انجام شده است. نگارنده با استخراج نمونههای متعدد از سراسر گلستان، اسمها را از جنبههای گوناگون شامل ساخت (ساده، مشتق، مرکب، مشتق-مرکب)، شمار (مفرد، جمع، اسمجمع، مثنی)، معرفگی و نکره، انواع مصدر، و وابستههای پیشین (شاخص، صفت اشاره، صفت پرسشی، صفت مبهم، صفت شمارشی، صفت عالی) مورد بررسی قرار داده است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که نظام اسمی در گلستان سعدی از زایایی و گویایی بالایی برخوردار است. نشانههای جمع «ان»، «ها»، «ات» و جمعهای مکسر عربی هر کدام در جای خود به کار رفتهاند. اسمهای معرفه با هفت شیوه و اسمهای نکره عمدتاً با «ی» نکره ساخته شدهاند. وابستههای پیشین نیز تنوع قابل توجهی دارند. از مهمترین نتایج پژوهش این است که مقولات دستوری مرتبط با اسم در گلستان سعدی تفاوت چندانی با فارسی معاصر ندارند و همین پیوستگی زبانی، یکی از دلایل ماندگاری این اثر و ارتباط مخاطب امروزی با آن است. واژههاي كليدي: گلستان سعدی، اسم، جمعسازی، معرفه و نکره، وابستههای پیشین، زبانشناسی تاریخی
استناد به این مقاله
رفرنس به مقاله کامل منتشرشده در مجموعه مقالات کنفرانس اشاره دارد، نه فقط چکیده نمایشدادهشده در این صفحه.