واکاویِ راهبردهای مترجمان ایرانی در ترجمه کنایهها
اطلاعات این مقاله توسط دبیرخانه ثبت شده است و نویسندگان میتوانند اصلاحات احتمالی را به دبیرخانه اعلام کنند.
این مقاله بهصورت کامل در مجموعه مقالات کنفرانس پذیرفته و منتشر شده است. در این صفحه فقط چکیده و اطلاعات کتابشناختی آن ارائه میشود.
چکیده فارسی
"کنایه" را باید "نقاشی زبان" نامید. همان عنصری که یکی از مهمترین و پربسامدترین ابزارهای بیان غیرمستقیم معنا هستند؛ زیرا سبب می شوند گوینده یا نویسنده بهجای بیان مستقیم، معنا را با اشاره، طعنه، تلویح، یا تصویرسازی منتقل کند. در واقع کنایه اگر چه معنای ظاهری دارد،اما مراد اصلی آن چیز دیگری است و مخاطب باید از بافت جمله، موقعیت، و دانش زبانی فرهنگی آن را بفهمد. بااین همه درکنایه، معنا غیرمستقیم است، اما معمولاً از طریق یک تعبیر شناختهشده منتقل میشود. در حالی که در استعاره انتقال معنا با همانندسازی و شباهت همراه است. مسئله این تحقیق آن است که بر خلاف آنکه برخی مترجمان نگاه یکه و کلی به کنایه دارند اما خلاف آمد معنی لغوی کنایه وابسته به فرهنگ، بافت اجتماعی و تجربههای زیسته یک زبان است. هدف این تحقیق کاوش در بهره وری مترجمان ایرانی از طبقه بندی پژوهشگران حوزه ترجمهشناسی (مانند بیکر و نیومارک) است. روش تحقیق کیفی و زاویه تحقیق مبتنی بر تحلیل محتواست و اهمیت و ضرورت آن در جایگاه ترجمه نهفته است که ترجمه را یعنی بازگرداندن " منظور" نویسنده می دانند نه فقط " واژه ها". همین است که ترجمه در متن و بطن فرهنگ قرار می گیرد. نتایج این تحقیق نشان داده است که کنایه به عنوان یک پدیده فرهنگی، در واقع "شناسنامه زبانی" یک ملت است. کنایه فقط بازی با کلمات نیست، بلکه عصارهای از تاریخ، باورها، سبک زندگی و جهانبینیِ گویشورانِ آن زبان محسوب می شود.
کلیدواژهها: کنایه ، مترجمان ایرانی، پدیدار شناسی، فرهنگ زبانی
استناد به این مقاله
رفرنس به مقاله کامل منتشرشده در مجموعه مقالات کنفرانس اشاره دارد، نه فقط چکیده نمایشدادهشده در این صفحه.