فستیوال کن و برندگان نخل طلا از ایران در مکتب نقد عمیقگرا
اطلاعات این مقاله توسط دبیرخانه ثبت شده است و نویسندگان میتوانند اصلاحات احتمالی را به دبیرخانه اعلام کنند.
این مقاله بهصورت کامل در مجموعه مقالات کنفرانس پذیرفته و منتشر شده است. در این صفحه فقط چکیده و اطلاعات کتابشناختی آن ارائه میشود.
چکیده فارسی
بُعد ثابت بیشتر جشنوارههای هنری مبارزه پایانناپذیر علیه فراموشی متاثر از جهان سرمایه سالاری است. هر جشنواره ممکن است دارای بینش، نگرش و روش باشد و البته جشنوارههای سینمایی که محوریت آنها بال هنری سینماست یقین بر این سهگانه قائم هستند. همچنین کارکردهای دیالتیک «دولت مردم» شامل مباحث فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی در این جشنوارهها تعیین کننده است. اعتبار کَن در به رسمیت شناختن دگرسوژههاست یعنی در واقع نگره دگرسوژگی که از دل ابژه نپنداشتن هر صدای غیر خود برمیآید. به زبان سادهتر مفهوم دیگری تا حدودی در کن کمرنگ شده است. کشورهایی که دارای سوژههای خام هستند و از میان سوژههای خام آن دسته که پتانسیلمند و اصیل محسوب میشوند کن را تریبونی جهت ارائه خویش میبینند؛ همین که امکان نگریستن به جهان از دریچه نگاه آنان فراهم میشود خود فرصتی مناسب برای یک تمدن غیرپارادایمیک است که در هزاره فرائیسم او را بشنوند. بعد متغیر جشنوارههای هنری سیستمهای متفاوتی است که برای اهداف ثانویه و همچنین با انواع متدها سعی در تثبیت خویش دارند. عقبه و سنت یک جشنواره میتواند آن را از یک فضای صرف آیکونیکالی به هویت و فرهنگ تبدیل کند.
کلیدواژهها: جشنواره کن، عباس کیارستمی، طعم گیلاس، جعفر پناهی، یک تصادف ساده
استناد به این مقاله
رفرنس به مقاله کامل منتشرشده در مجموعه مقالات کنفرانس اشاره دارد، نه فقط چکیده نمایشدادهشده در این صفحه.