رهی معیّری و زبانِ تازه در غزل معاصر
اطلاعات این مقاله توسط دبیرخانه ثبت شده است و نویسندگان میتوانند اصلاحات احتمالی را به دبیرخانه اعلام کنند.
این مقاله بهصورت کامل در مجموعه مقالات کنفرانس پذیرفته و منتشر شده است. در این صفحه فقط چکیده و اطلاعات کتابشناختی آن ارائه میشود.
چکیده فارسی
محمّد رهی معیّری (۱۲۸۸-۱۳۴۷ ه.ش) از شاعران برجسته معاصر ایران است که با وجود حیات نسبتاً کوتاه، تأثیری ماندگار بر غزل فارسی بر جای نهاده است. این مقاله به بررسی ویژگیهای سبکی رهی معیّری و جایگاه او در میان شاعران همدوره میپردازد. رهی در خانوادهای ادیب و هنردوست پرورش یافت و از همان نوجوانی به شعر روی آورد. آشنایی عمیق او با موسیقی ایرانی و حضور در محافل ادبی زمانه، از جمله انجمن ادبی نظامی گنجوی و همکاری با استادانی چون وحید دستگردی و امیری فیروزکوهی، در شکلگیری سبک او نقشی تعیینکننده داشت. یافتههای تحقیق نشان میدهد که رهی معیّری را باید شاعری میانسبک دانست؛ او از یک سو به سبک عراقی، بهویژه غزل سعدی و حافظ، تعلق خاطر دارد و از سوی دیگر، ظرافتهای سبک هندی و نازکاندیشیهای صائب تبریزی در اشعار او دیده میشود. از مهمترین ویژگیهای سبکی او میتوان به دستورمندی زبان، ساختار نثرگونه، تکرار قافیه و ردیفهای فعلی، تضمین از شاعران بزرگ، و آمیختگی سادگی سعدی با شور مولوی اشاره کرد. همچنین آشنایی رهی با دستگاههای موسیقی، سبب شده ترانهها و تصنیفهای او از انطباقی شگفتانگیز با ریتم و ملودی برخوردار باشد. نتایج این پژوهش نشان میدهد که رهی معیّری را بیتردید میتوان شاعری صاحبسبک در غزل معاصر ایران به شمار آورد. واژههاي كليدي: رهی معیّری، سبک عراقی، سبک هندی، سهل ممتنع، غزل معاصر
استناد به این مقاله
رفرنس به مقاله کامل منتشرشده در مجموعه مقالات کنفرانس اشاره دارد، نه فقط چکیده نمایشدادهشده در این صفحه.