بررسی سیر تحول داستاننویسی معاصر ایران: از مکتب واقعگرایی تا پستمدرنیسم
اطلاعات این مقاله توسط دبیرخانه ثبت شده است و نویسندگان میتوانند اصلاحات احتمالی را به دبیرخانه اعلام کنند.
این مقاله بهصورت کامل در مجموعه مقالات کنفرانس پذیرفته و منتشر شده است. در این صفحه فقط چکیده و اطلاعات کتابشناختی آن ارائه میشود.
چکیده فارسی
داستاننویسی معاصر ایران، به مثابه آینهای از تکاپوی جامعه برای گذار از سنت به تجدد، مسیری پرفراز و نشیب را از «بازنمایی عینی» تا «بازیهای روایی» پیموده است. پژوهش حاضر با هدف واکاوی این سیر تاریخی، تحولات ساختاری و مضمونی ادبیات داستانی ایران را از آغاز سده حاضر تا دوران معاصر بررسی میکند. یافتههای این پژوهش نشان میدهد که این گذار، حرکتی آگاهانه از یقین به تردید، از روایتهای کلان و خطی به سوی روایتهای خرد و شخصی، و از تکگویی به چندصدایی بوده است. ابتدا مکتب واقعگرایی با تکیه بر تحلیلهای اجتماعی و نقد ساختارهای قدرت، نقشی بنیادین در تثبیت هویت داستاننویسی نوین ایفا کرد. سپس، با عبور از مدرنیسم و ظهور موج نو، نویسندگان به لایههای پنهان ذهن و فرمهای تجربی روی آوردند. در نهایت، با طرح گرایشهای پستمدرن در دهههای اخیر، شاهد نقد روایتهای کلان، برجستهسازی بینامتنیت و بازیهای زبانی هستیم که ادبیات داستانی را به عرصهای برای تأملات هستیشناختی بدل کرده است. این پژوهش در پایان نتیجه میگیرد که تحول داستاننویسی ایران نه یک گسست یکسویه، بلکه دیالکتیکی میان هویت بومی و زیستجهان مدرن است که در آن، آینده ادبیات در گرو همزیستی خلاقانه جریانها و بازاندیشی در امکانهای روایت فارسی نهفته است.
کلیدواژهها: داستاننویسی معاصر ایران، واقعگرایی، مدرنیسم، پستمدرنیسم، ساختار روایت، بینامتنیت، تحول تاریخی
استناد به این مقاله
رفرنس به مقاله کامل منتشرشده در مجموعه مقالات کنفرانس اشاره دارد، نه فقط چکیده نمایشدادهشده در این صفحه.